2. kafli – Byrjun bata og samtök ástar- og kynlífsfíkla – hluti 10
„Árangur“ í að standast freistingar varð aðeins mældur í útkomunni. Sú staðreynd að ég lét ekki undan voru verðlaun mín, frekar heldur en með hversu yfirvegaðri reisn (eða þvert á móti) ég sigraðist á freistingunum. Ennfremur gat ég notað þá orku sem mér lagðist til með því að fara ekki í fíkn heldur standast freistinguna til að auka árvekni mína.
Ég las mikið eftir Carl Jung þetta haust því mér þóttu skrif hans sýna djúpan skilning á mörgu af því sem ég var að upplifa. Sú hugmynd að undirmeðvitundin væri ekki aðeins ruslahaugur fyrir bæld átök, heldur gæti einnig borið í sér skapandi frjóanga heilsteypts og heilbrigðs einstaklings, gladdi mig. Draumalíf mitt þróaðist í að verða farvegur fyrir „upphefjandi andlega reynslu“ sem mér fannst tengja mig betur við minn „æðri mátt.“
Í byrjun desember, 1976, gafst mér mjög mikilvægur draumur. Það sama kvöld hafði ég lent í enn einu kast þrár og fíknar sem hafði komið til vegna freistingar, sem leiddi af því að einhver annar hafði hætt sér inn á það sem ég hafði áður skilgreint sem „mitt“ svæði!
Í þessum draumi barðist ég við górillu, fíkn mína, um mjög lítinn og fallegan vasahníf. Górillan var ótrúlega sterk og hélt hnífnum fast í hnefa sér. Ég hafði aldrei verið án þessa hnífs og var brjálaður yfir því að þessi fantur hefði hrifsað hann af mér. Ég greip um hönd hans og byrjaði að reyna að þröngva honum til að opna hnefann með öllum kröftum mínum. Draumnum lauk áður en ég gat endurheimt hnífinn (lífið?) en ég var handviss um að mér myndi takast það því ég var tilbúinn til að klóra mig í gegnum höndina sem hélt hnífnum ef það væri það sem þyrfti.
Út úr þessum draumi fann ég hversu öflug og hatrömm barátta mín við þessa fíkn var. Vissulega var ég nú komin á þann stað í fráhaldinu að mér fannst mér hafa hlotnast sú náð að hafa val í kynferðislegu og rómantísku lífi mínu. Það nýja ástand var afrakstur langrar baráttunnar á milli freistinga fíknarinnar og míns eigin sjálfsákvörðunarvalds. Nú voru málin loksins tekin að þróast mér í vil, þó svo að það væri bara með naumindum!
Þarna var það að ég skildi að mér hafði verið falið hlutverk. Nú þegar ég hafði öðlast eitthvað sjálfræði gagnvart mína virkri ástar- og kynlífsfíkn yrði ég að finna annað fólk til að vinna með ef mér ætti að takast að fjarlægja mig frekar frá fíkninni. Ég hafði verið einn í rétt rúma þrjá mánuði. Ég varð að finna aðra sem þjáðust af sama vandamáli, einhvern til að tala við. Ég fann að frelsi mitt gat horfið aftur. Ég varð að halda sem hraðast áfram.
Mér leið eins og mér hefði hlotnast sérstök náð og þess vegna var ég viss um að mér yrði sýnt hvernig ég gæti fundið aðra sem gætu hjálpað mér. Ég þurfti ekki að bíða lengi. Allt haustið hafði ég verið að mæta á marga mismunandi AA fundi, nokkuð sem var nauðsynlegt til að geta sótt fundi en samt forðast Söru eins og mögulegt var. Af því að sumir þessara funda voru fjarri heimaslóðum sagði ég hreinskilnislega frá því sem ég var að ganga í gegnum í þó nokkur skipti. Það var ekkert sérstaklega erfitt því sálræni sársaukinn sem ég upplifði var svo sár að ég átti ekki annarra kosta en að tjá mig um hana. Tjáningin linaði sársaukann og sótti í það.
Viðbrögðin voru alls misjöfn. Sumir brugðust við sársauka mínum, þó þeir skildu ekki orsakir hans. Aðrir botnuðu ekkert í hvers vegna mér leið illa því þau öfunduðu mig svo af þeim aðstæðum sem höfðu valdið vanlíðan minni. Jafnvel á meðan ég lýsti sársaukanum sem áráttukennd kynferðisleg fíknarhegðun og tilfinningaflækjur ollu mér kvartaði þetta fólk undan því að eiga ekki „nóg” af slíkum stundum. Þau bara náðu því ekki að fíknarþorsti fær aldrei „nóg og að vitfirring er vitfirring hvort sem hún birtist í drykkju eða ástarmálum! Enn öðrum hópi fólks virtist ógnað og voru hreint og beint fjandsamleg þegar ég deildi reynslu minni og það var ráðist talsvert á mig. En þetta var minn veruleiki og allt sem ég átti, og ég gat ekki, núna, snúið baki við honum. Ég hafði gengið í gegnum of mikið til þess.
Það hjálpaði mér gríðarlega að deila þessari reynslu, óháð því hvort mér mætti samúð, öfund eða fjandskapur. Það var einmitt með því að þora því sem ég sá í enn skýrara ljósi hvað hafði hent mig. Sú staðreynd að ég fékk litla sem enga samkennd frá öðrum hélt ekki aftur af mér því ég var líka farinn að taka eftir öðrum sem sýndu sömu einkenni og ég. Yfirleitt voru þau hin sömu jafn ómeðvituð um fíknareinkennin í eigin fari eins og ég hafði sjálfur verið aðeins fáeinum mánuðum fyrr.
Því var það svo að um fimm dögum eftir að mig dreymdi þennan táknræna draum fékk ég tækifæri til að tala á frekar fjölmennum AA fundi. Ég sagði sögu mína um hvernig ég varð edrú í AA og minntist á að fíknareðli mitt hefði ekki gufað upp eftir að ég hætti að drekka. Því miður hefði þráhyggja og árátta haldið áfram að ráðskast með mig að vild, bara á öðrum sviðum. Vissulega hefði fráhald frá áfengi fært mér margar gjafir, en eitt og sér var það ófullkomið. Ég sagði frá ýmsu um reynslu mína af þráhyggju, áráttu, stjórnleysi og versandi þróun á sviði „ástar” og kynlífs, (eins og ég nú sá þá hluti). Ég talaði opinskátt um þetta sem „ástar- og kynlífsfíkn”, því tengingin á milli þessara hluta og áfengisins var orðin augljós fyrir mig. Ég talaði um angistarkvalir fráhvarfstímans, en nefndi líka vonina um nýjan tilgang og nýja sjálfsmynd sem hafði fleytt mér í gegnum það tímabil.
Viðbrögðin á fundinum sjálfum voru aðallega fjandskapur og vörn. Athugasemdirnar voru allt frá yfirlýsingum um að AA fundur væri enginn vettvangur fyrir umræðu um slík mál yfir í ósmekklega brandara og skilningssljórra spurninga frá fólki sem ekki var óvinveitt, en hafði ekki grænan grun um hvað í veröldinni ég væri að tala.
Ávinningurinn af hreinskilninni kom hins vegar í ljós eftir fundinn. Tvær manneskjur, kona og karl, komu til að segja mér að þau hefðu tengt við það sem ég talaði um. Í ljósi þeirra ríflega hundrað viðstaddra á fundinum sem skiptust í háværan og fjandsamlegan minnihluta og þöglan minnihluta þeirra sem ekkert skildu eða stóð á sama gladdist ég innilega yfir því að hafa hitt á tvo sálufélaga.
Það var líka kona sem ég hafði deilt ýmsu með af og til þá um haustið. Hún hafði séð mig brotna saman og gráta á fundi sumarið áður og þó væri þegar nokkurn veginn búinn að klára hennar orku sem hjálparhellu ræddum við stundum saman um kynferðisleg mál og tilfinningalíf okkar. Þannig var því orðið til óformlegt tengslanet okkar fjögurra um miðjan desembermánuð. Ég og Jim, hinn karlmaðurinn, byrjuðum að hittast nokkuð oft um það leyti og einn morgunninn vaknaði ég með þá hugmynd í kollinum að stofna deild, byggða á erfðavenjum AA, en sem einblíndi algjörlega á vandamálið „ástar- og kynlífsfíkn”. Ég hitti Jim í hádeginu þann dag og var rétt í þann veginn að spyrja hvernig honum litist á það þegar hann snéri sér allt í einu að mér og sagði, „Heyrðu Rich, hvað með að stofna deild fyrir okkur? “
Ég hafði samband við konurnar tvær og þær voru líka til í það. Við fjögur hittumst í íbúðinni minni í Cambridge, Massachusetts á fyrsta S.L.A.A. fundinum þann 30. desember 1976. Við drógum um hvert okkar myndi segja söguna sína fyrst eða fyrstur. Við ætluðum öll að reyna það algjörlega út frá eigin persónulegu upplifun okkar á „ástar- og kynlífsfíkn“. Frábært fordæmi skapaðist með þessum allra fyrstu reynslusögum: Við leyndum engu. Hvert okkar afhjúpaði allt sem við þá gátum rifjað upp og tengt fíkninni þrátt fyrir allan kvíða fyrir viðbrögðum okkar hinna.
S.L.A.A. á Íslandi 